بهضي وقتا دلم ميخواد...
همه ي آدما مست باشن...
مست بمونن...
مست بميرن...
مست بگن دوست دارم...
مست بگن عاشقتم...
مست سكوت كنن...
مست برن...
ببازن...
كم بيارن يا شايدم بميرن...
مست زندگي كنن...
آدما!!
آدم!
اصلا نميدونم چي هست!
جونوره!فرشتس؟!مثل كامپيوتر يه همدم بي جونه!
يا يه پست پست پست!!!
يا يا يا! آدم!!
بعضي وقتا با خودم ميگم
"حيفه اون نفسي كه تو وجودش دميده شده!‍"
بعضياشون سفيدن!
عين لباس يه عروس!پاك پاك!
بعضياشون سياهن!
عين همون لباسايي كه بد مرگ يكي ميپوشيم!
سياه سياه!
عين پر كلاغ!
شوم شوم!
شايدم
سياه!پاكيه!
بهضياشون بيرنگن!مثل تنگ بلور!
بعضياشون هزار رنگن!هزار تا!

هميشه ميگن بايد همرنگ جماعت بود!
آخه يكي نيست بگه كدوم جماعت؟!
اگه بخواي هم رنگشون بشي كه
بايد بشي يه جعبه مداد رنگي!!
تو كاراي خدا موندم!
كه چرا بعضي آدماش دل ندارن!
سنگن!ننگن!بيرنگه بيرنگن!
آخه مگه هم سفر يه جاده نبوديم؟
مگه ذلال !پاك نبوديم!
آخه چرا ماها نميتونيم فكر آدما رو از اول بخونيم؟هان!
چرا هممون پياده ايم اما ادعا ميكنيم كه...!
چرا تنها ميزاريم دلا رو!با يه واژه ي خدافظ!
ديگه كم كم دارم از لحظه هامم خسته ميشم..
اما به جز اونا همدمي ندارم!
ادما!!فكرشو بكن!يه جعبه مداد رنگي!
با يه عالمه رنگ!
اين آدمام !اين جونوراي شطرنج زندگي!
هر روز...
به رنگ يكي از اين مداداي اين جعبن!!

يكي نيست بگه آخه من با رنگاي اينا چي كار ميتونم داشته باشم...
من همون بدونم كه واسه ي تحويل پروژه ي درك و بيان محيطم
اسكيس آرامش و با چه رنگي بزنم!
يا استرس و با رنگ كدوم از اين ادما نشون بدم برام بسه!                                                                        ...
شايد واسه ي همه همينه!وقتي آسمون دلشون ابره ا بره!
همرو رنگي ميبينن!
يا همه چيو سياه!
يا اصلا بعضی
وقتام چشاشونو ميبندن تا آدما رو نبينن!
آدما!بعضياشون ميخوان دوست داشتن و از چشاشون پي ببري !اما!!
توآخ!اون لحظه اي كه تو چشاشون دنبال دوست داشتن گم شدتي!
هي ميگردي ميگردي!مثه يه مادر كه  ...
بد گم كردن طفل كوچكش زار ميزنه!فقط يه چي ميبيني!
همون تاريكيه سرد هميشگي كه ازش فراري بودي!
آدما!همونايي كه اگه هر چي بيشتر واسشون دل تنگي كني !
دلاشون بيشتر سنگ ميشه!
همونايي كه خيلي خوب...
بلدن لالاييه زندگي و بگن تا خوابت ببره!
همونايي كه انشاي دروغ و 20 شدن!
همونايي كه همه چيو ميندازن گردن تقدير!
تا حالا تقديرايي كه واست اتفاق افتاده و شمردي و
ديدي كه از روزاي عمرتم بيشتره!؟
تا حالا تونستي بفهمي حرفاي آدما كدومش راسته كدومش دروغ!
آي ادما!

    

پوچ

      مثل

              زندگی

  و شاید

      پوچ تر از مردگی!

                    آیا حقیقت چیست ؟

      است!

                             نیست

                 بود

  کردن!

            می گوید : از کجا آمدم ؟

                                         چرا؟

                                             کجا قرار برم؟

            من هنوز هم نمیدانم

                                       در هنگام صرف فعل کردن!

                   من مفعولم یا زندگی ؟

                                                          خانه سیاه است

                    هوا دلگیر

                                            دل رو کی داده کی گرفته؟

       این غریبه کیه

                        از من چی می خواد؟

                                        من بهش چسبیدم یا زندگی سمج است!

            آیا زندگی ارزش فکر کردن دارد

                                                  آهای با توام

                         هواست کجاست؟              

                                                                              به چی داری فکر می کنی؟

                                زنده بودن یا زندگی؟

                                                     نمیدونم چی نوشتم سرم درد می کنه

     کسی نیست اینجا من از زیر دست و پای زندگی نجات بده؟

                                                      ! help me

            لا لا لا لا دیگه بسه ؟

                                            تو کی هستی؟

              دیوونه شدم ! نه؟

         شاید هم ...

                                      می تونی اثبات کنی که من دیوونه ام و تو عاقل؟

             من مست و تو دیوانه

                                   کی ما رو برده خونه؟

                                                       ااااااااااااااااااااااااااااه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه !

۱۲/۷/۱۳۸۵                                                                                                       الف.ر.دیوانه

روزه دارم

             و افطارم

                        از آن لعل لب است !

پ.ن: قبول باشه !

وقتی که بچه بودم
      پرواز یک باد بادک
            می بردت از بام های سحر خیزی پلک
                                          تا نارنج زاران خورشید
وقتی که بچه بودم
         خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد
                     و اشکهای درشتش از پشت عینک
                                                 با قرآن می آمیخت
                                                                                        آه ... آن روزهای رنگین
                                                                                                     آه ... آن روزهای کوتاه
وقتی که بچه بودم
       آب و زمین و هوا بیشتر بود
                 و جیرجیرک شبها در خاموشی ما
                                                آواز می خواند
وقتی که بچه بودم
     در هر هزاران و یک شب
                   یک قصه بس بود
                        تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد
                                                                                                 آه ... آن روزهای رنگین
                                                                                       آه ... آن روزهای کوتاه
                                                                            آه ... آن روزهای رنگین
                                                                   آه ... آن فاصله های کوتاه
آن روزها آدم بزرگ ها و زاغ های فراق
             اینسان فراوان نبودند
                        وقتی که بچه بودم
                                        مردم نبودند

                                                                                            آن روزها 
                                                                                                  وقتی که من بچه بود
                                                  

                                                    غم بود
                                                                اما 
                                                                       کم بود