یه روز یه پسره نابینایی تو این دنیای نامرد زندگی می کرد...

پسره دوست دختری داشت که خیلی عاشقش بود...

پسره خیلی دلش می خواست بینا بشه تا دوست دخترش رو ببینه!

یه روز یک نفر پیدا شد تاچشماش رو هدیه کنه...

وقتی پسره بینا شد دید که دوست دخترش نابیناست!

بهش گفت دیگه دوستت ندارم برو!

دوست دخترش رفت و لبخند تلخی زد و گفت:

                                                            " حداقل مراقب چشمام باش" !!!

گاو ما ما مي كرد

گوسفند بع بع مي كرد

سگ واق واق مي كرد

و همه با هم فرياد مي زدند حسنك كجايي؟

شب شده بود اما حسنك به خانه نيامده بود.حسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آيد.

او به شهر رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.

او هر روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل مي زند.

موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي خود گلت مي زند.

ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت تصميم بزرگي گرفته است.

كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و ديگر با او چت نكند چون او با پتروس چت مي كرد.

پتروس هميشه پاي كامپيوترش نشسته بود و چت مي كرد.

پتروس ديد كه سد سوراخ شده اما انگشت او درد مي كرد چون زياد چت كرده بود.

او نمي دانست كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند.پتروس در حال چت كردن غرق شد.

براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين برود اما كوه روي ريل ريزش كرده بود .

ريزعلي ديد كه كوه ريزش كرده اما حوصله نداشت .

ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست لباسش را در آورد .

ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله  درد سر نداشت.قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .

كبري و مسافران قطار مردند.

اما ريزعلي بدون توجه به خانه رفت.خانه مثل هميشه سوت و كور بود .

الان چند سالي است كه كوكب خانم همسر ريزعلي مهمان ناخوانده ندارد٬

 او حتي مهمان خوانده هم ندارد.

او حوصله ي مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند.

او در خانه تخم مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد٬

او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي پولدار دارد.

او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .

اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما خيلي چوپان دروغگو دارد٬

 به همين دليل است كه ديكر در كتاب هاي دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد.

کسی به فکر گلها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باور کند که باغچه دارد می میرد
                                                که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
                         و حس باغچه انگار
                                  چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست.
                                                                             حیاط خانه ی ما تنهاست
                          حیاط خانه ی ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
        خمیازه می کشد
                          وحوض خانه ی ما خالی است
ستاره های کوچک بی تجربه
                                                    از ارتفاع درختان به خاک می افتند
و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها
                                                                                    شب ها به سرفه می آید
   حیاط خانه ما تنهاست

پدر می گوید:
"از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود را بردم
و کار خود را کردم"
و در اتاقش، از صبح تا غروب،
یا شاهنامه می خواند
یا ناسخ التواریخ
پدر به ما می گوید:
"لعنت به هر چه ماهی و هر چه مرغ
وقتی که من بمیرم دیگر
چه فرق می کند که باغچه باشد
یا باغچه نباشد
برای من حقوق تقاعد کافی ست."

 مادر تمام زندگیش 
       سجاده ایست گسترده
              در آستان وحشت دوزخ
                    مادر همیشه در ته هر چیزی
                          دنبال جای پای معصیتی می گردد
                                  و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه
                                                                           آلوده کرده است.
                                                                                 مادر تمام روز دعا می خواند
                                                                                          مادر گناهکار طبیعی ست
                                                                                                  و فوت می کند به تمام گل ها
                                                                                           و فوت می کند به تمام ماهی ها
                                                                                   و فوت می کند به خودش
                                                                        مادر در انتظار ظهور است
                                                      و بخششی که نازل خواهد شد

برادرم به باغچه می گوید قبرستان
برادرم به اغتشاش علف ها می خندد
و از جنازه ی ماهی ها
که زیر پوست بیمار آب
به ذره های فاسد تبدیل می شوند
شماره برمی دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفای باغچه را
در انهدام باغچه می داند.
او مست می کند
و مشت می زند به در و دیوار
و سعی می کند که بگوید
بسیار دردمند و خسته و مأیوس است
او ناامیدیش را هم
مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش
همراه خود به کوچه و بازار می برد
و نا امیدیش
آنقدر کوچک است که هر شب
در ازدحام میکده گم می شود.
                                            

و خواهرم که دوست گل ها بود
و حرف های ساده قلبش را
وقتی که مادر او را می زد
به جمع مهربان و ساکت آنها می برد
و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را
به آفتاب و شیرینی مهمان می کرد...
او خانه اش در آنسوی شهر است
او در میان خانه ی مصنوعیش
با ماهیان قرمز مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی
آوازهای مصنوعی می خواند
و بچه های طبیعی می سازد
او
هر وقت که به دیدن ما می آید
و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود
حمام ادکلن می گیرد
او
هر وقت که به دیدن ما می آید
آبستن است

حیاط خانه ی ما تنهاست
حیاط خانه ی ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صدای تکه تکه شدن می آید
و منفجر شدن
همسایه های ما همه در خاک باغچه هاشان بجای گل
                                                              خمپاره و مسلسل می کارند
همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان
                سرپوش می گذارند
                       و حوض های کاشی
                             بی آنکه خود بخوهند
                                  انبارهای مخفی باروتند
                                      و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را
                                                                                   از بمب های کوچک
                                                                                                 پر کرده اند.
حیاط خانه ی ما گیج است

          من از زمانی
                     که قلب خود را گم کرده است می ترسم
                                                    من از تصور بیهودگی اینهمه دست
                                                                      و از تجسم بیگانگی اینهمه صورت می ترسم

من مثل دانش آموزی
            که درس هندسه اش را
                         دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم
                                            و فکر می کنم که باغچه را می شود به بیمارستان برد
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود.

فروغ               

Life.. has betrayed me once again
.I accept that some things will never change
I've let your tiny minds magnify my agony
.and it's left me with a chemical dependency for sanity

?Yes, I am falling... how much longer 'till I hit the ground
.I can't tell you why I'm breaking down
?Do you wonder why I prefer to be alone
?Have I really lost control

,I'm coming to an end
,I've realized what I could have been
,I can't sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask
I admit I've lost control
...Lost control

پ.ن۱: اگه دوست داشتین ترجمش هم می ذارم

پ.ن۲: البته این ربطی به موضوع جدید نداشته.

پ.ن۳: ن م ی د ان م !

پ.ن۴: نظرتون رو راجبه نظره اولین نفر هم بنویسید!

موضوع و اسم وبلاگ می خواد عوض شه!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

عوض شد!

  پاهایت را از روی گلوی پاییز بردار

                   زمین به خش خش افتاده

                                              تو می روی

                                                          مثل

                                                                      جا

                                                                       د

                                                                       ه

                                                       اصلا چون خدا می دانست می روی

                                                                                              زمین را گرد ساخت!

وحید احمدی  

....................................................................................................

پ . ن : برای اونایی که پرواز می کنند چی ؟

پ . ن ۲: خوب این یه بدی هم داره دیگه٬ اگه من دنبالت راه بیفتم چی؟ کی بهم میرسیم؟ 

پ . ن ۳: اگه این جوری بری چی؟