سالها پیش از این

         در بهاری زیبا

              در غروبی غمگین

                        در سکوتی سنگین

                                 ما بهم برخوردیم

                                            من برای دل تو

                                                      تو برای دل من

                                                                     آن بهار زیبا

                          تو هزاران فتنه در نگاهت خفته

                                            من بدنبال نگاهت ٬ به بلا افتاده.

    روزها از پی هم

                تو جدا از من و فارغ از غم

                من و غم دست بهم

                                       از گذرگاه زمان میگذریم.

                       تو سراپا شادی

                                                   غرق در نشئه ی این آزادی

                 غافل از سلسله بند نگاهت بودی

                           که در آن این دل بیچاره من

      در بهاری زیبا

                                             از غروبی غمگین

                                                                                         بی خبر گشت اسیر

 من در اندیشه زیبایی آن فصل بهار

                                            در زمستانی سرد

                      با دلی رفته ز دست

                                      زیر لب می گویم

                                                              کاش می شد به تو گفت

                     که تو تنها سخن شعر منی

کاش می شد به تو گفت

                  که تو

                                                                          تنها از برای دل نومید منی

کاش می شد به تو گفت

                                                                                                                تو مرو

                                                                                 دور مشو از بر من

                        تو بمان تا که نمیرد دل من

                                                               حیف می دانم من

                            که تو یکروز همانگونه که بود آمدنت

           در بهاری زیبا

                                             در غروبی غمگین

                                                                                       دل مجنون مرا

              که بپایت نشسته است به امید وصال

                                                    زیر پا مینهی و می گذری!

                                                                                                                       ازم.نیما

پ . ن ۱: کاش میشد به تو گفت که دوستت دارم!

پ . ن ۲: اگه نخوندی نظر نده

پ . ن ۳: هر کی بگه به من سر بزن بهش سر نمی زنم!

پ . ن ۴: این و فقط گنجیشک کوچولو جونم بخونه بسه برام!

پ . ن ۵: چقدر پیام داشت این پست!

همین!

                                                       و ندانستم که بعد از آن چه خواهد شد

                                     و ندانستم که چرا گریه کرده ام

                                                                                               و شاید هم از یاد برده ام

     نمیدانم!

           و شاید دوباره بچه شدم

                                                                          و شاید هم آن موقع بزرگ بودم!

                        اصلا شاید مرا به زور اینجا اوردن؟

                                             اگر خودم به زور آمده باشم چی؟

نمیدانم!

             حالا می خواهم بروم

                                                                                                                  اما...

                                                    دیگر زورم نمی رسد!

شاید آن راستگو(!) صادق بود

                                                                         چون در اینجا:

                        « همه از مرگ می ترسند

                                من از زندگی سمج خود »

نمیدانم!

                                          در این دنیایی که :

                                                                    « پر از صدای حرکت پاهای مردمیست

                                                                               که همچنان که تو را می بوسند

                                                                                                            در ذهن خود

                                                                                                    طناب دار تو را می بافند! »

                    احساس پیری می کنم

                                               و شاید هم...

              فکر می کنم که پیر نیستم!

پیر ؟؟؟

                                            جوان؟؟؟

                                                                                             سیب!

                         «چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت؟»

نمیدانم!

فقط این را می دانم!

که...

نمیدانم!

امیر حسین

 پ . ن ۱ :

حس غریبی است!

غریبی آشنا!

پ . ن ۲ :

ندارد!

پ . ن ۳ :

نمی دانم که چه چیز را نمیدانم!

چهارشنبه ۲۸ تیر ماه ۱۳۸۵

                                                                                                                 ساعت ۱۱:۴۲

و حالا چه مضحکانه

آینه تنهایی مرا دو برابر می کند!

 اي دور مانده از من ناچار و ناسزاوار
 آنسوي پنج خندق - پشت چهار ديوار
 اي قصه ي تو و من - چون قصه ي شب و روز
 پيوسته در پي هم ، اما بدون ديدار
سنگي شده است و با من تنديسوار مانده است
 آن روز آخرين وصل ،‌و آن وصل آخرين بار
 بوسيدي و دوباره... بوسيدي و دوباره
 سيري نمي پذيرفت از بوسه روحت انگار
 با هر گلوله يك گل در جان من نشاندي
 از بوسه تا كه بستي چشم مرا ، به رگبار
 دانسته بودي انگار ، كان روز و هر چه با اوست
 از عمر ما ندارد ،‌ديگر نصيب تكرار
 آندم كه بوسه دادي چشم مرا ، نگفتم
 چشمم مبوس اي يار ، كاين دوري آورد بار ؟

الان دیگه می خوام برم از اینجا

اگه بمونم کار دست خودم میدم

اعصابم بهم میریزه وقتی میبینمش

حالم بهم میخوره

دیگه نمیتونم تحمل کنم

به نظر شما این کیه که منو اینجوری بهم میریزه

باورتون میشه که میخوام بکشمش

یعنی اگه یه ذره دیگه اینجا بمونم میکشمش

نه

زجر کشش میکنم

دارم فقط بخاطر گنجیشک کوچولو تحمل می کنم

اگه نبود الا تیکه تیکه کرده بودمش

و می خوردمش

اینقدر که منو داغون کرده

دیگه حوصله ی هیچ کاری رو ندارم

ولی بخاطر گنجیشک کوچولو من هیچ کدوم از این کارا رو نمی کنم

فقط تنها کاری که می تونم بکنم

اینه که بذارمش برم

میدونم الان همتون موندی

که این کیه

فکر می کنین کی باشه؟

جمعه ۱۶ تیر ۱۳۸۵

اگه از عشق میشه قصه نوشت

میشه از عشقه تو گفت

میشه با ستاره های چشم تو

مغرب نو

مشرق نو

بر پا کرد

میشه از برق نگات خورشید و خاکستر کرد

میشه از گندمی های سر زلفت

یه عالم شعر نوشت

آره از عشق تو دیوونگی هم عالمیه

آره از عشق تو مردن داره

آره از عشق تو مردن داره

میشه از عشق تو مُرد و

دیگه از دسته همه راحت شد

میشه از عشق تو مرد و

دیگه از دسته تو هم راحت شد

آره از عشق تو دیوونگی هم عالمیه

آره از عشق تو مردن داره

اگر از عشق میشه قصه نوشت

میشه از عشق تو گفت

نقاشی: صادق هدایت

شعر:  مسعود فردمنش

می خوام زمین رو گاز بگیرم

آهای گنجیشک کوچولوی من

دیگه پاتو توی هیچ CN نذار

فهمیدی

خیلی راحت pas به ... دادی

رویا نبود

یا یک خواب

یا حتی نقش گنگی افتاده بر آب

من بودم و تو

دو بیگانه

دو محتاج

و فاصله ی میان من وتو

نازک تر از یک تار مو

در چشمانت دیدم آنچه را که در هیچ کجای دیگر ندیده بودم

در چشمانم خواندی آنچه را که هیچ کس دیگردر چشمانم نخوانده بود

صدایت کردم

در پشت پنجره تاریک تنهاییت خورشید طلوع کرد

صدایم کردی

در پشت پنجره خشک تنهایم نهالی تازه رویید

و اینگونه بود که عشق آغاز شد

ساده صمیمی و ساکت

و پس از آن

دیگر حتی یک لحظه

یک نفس از من جدا نبوده ای

و هیچ در خاطرم نیست

که پیش از تو چگونه بود زندگی؟

سایه ای گمشده در تیرگی ها

با نقش گنگی در آیینه

هیچ در خاطرم نیست

اما ببین اکنون با تو به کجا رسیده ام

لب آن دریای امن خیال

که آرام آرام زورق هستی ام را به ساحل بی انتهای عشق می راند

و اینگونه بودکه عشق آغاز شد

ساده صمیمی و ساکت...