در زمان های بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود ‏‏‏‏‏‏‎‎فضيلت ها و تباهي ها در

 همه جا شناور بودند. آنها از بيكاري خسته و كسل شده بودند. روزي همه ي فضايل و تباهي ها

 دور هم جمع شدند. خسته تر و كسل تر از هميشه . ناگهان ذ كاوت ايستاد و گفت:

- بياييد يك بازي بكنيم ‎‏مثل قايم باشك.

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فريا زد من چشم ميگذارم و از آنجايي كه هيچ كس

 نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد.

ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش را بست و شروع كرد به  شمردن ...يك...دو...سه...

همه رفتند تا جايي پنهان شوند.

لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد.

خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد.

اصالت در ميان ابرها مخفي شد.

هوس به مركز زمين رفت.

طمع داخل كيسه اي كه خودش دخته بود مخفي شد.

و ديوانگي مشغول شمردن بود ...هفتادو نه...هشتاد...هشتاد و يك.

همه پنهان شده بودند به جز عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد و جاي

 تعجب هم نيست چون همه ميدانيم كه پنهان كردن عشق مشكل است.

در همين حال ديوانگي به پايان شمارش مي رسيد. نود و پنج...نود و شش...نود و هفت. هنگامي

 كه ديوانگي به صد رسيد عشق پريد و در بين بوته گل رز پنهان شد.

ديوانگي فرياد زد : دارم ميام  و اولين كسي را كه پيذا كرد تنبلي بود. زيرا تنبلي ‏؛ تنبيل اش آمده

 بود جايي پنهان شود ولطافت را يافت كه به شاخ ماه آويزان بود. دروغ ته درياچه ؛ هوس در

 مركز زمين؛ يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق.

او از يافتن عشق نااميد شده بود. حسادت در گوش هايش زمزمه كرد : تو فقط بايد عشق را پيدا

كني و او پشت بوته گل رز است.

ديوانگي شاخه چنگك مانندي ر از درخت كند و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته ي گل رز

 فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي متوقف شد .عشق از پشت بوته بيرون آمد با

 دست هايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون ميزد.

شاخه ها به چشمان او فرو رفته بودند و او نمي توانست جايي را ببيند. او كور شده بود.

ديوانگي گفت : من چه كردم ؛ چگونه مي توانم تو ر درمان كنم.

عشق پاسخ داد: تو نمي تواني مر درمان كني اما اگر مي خواهي كاري بكني راهنماي من شو!

و اينگونه است كه از آن روز به بعد عشق كور است و ديوانگي همواره در كنار اوست.